راديو پيام

صبح داشتم تو تاکسي راديو پيام گوش مي کردم (از فوايد اينکه آدم ماشينش رو بفروشه همينه. مجبور ميشه درهم ، همه چيزا رو از راديو پيام تا نسترن اي عشق من.. گوش کنه و دم نزنه!). اينا رو شنيدم:

"روساي سه کشور در پايان اجلاس آزور توافق کردند بريزن باباي صدام رو در بيارن...
مردم اروپا و آمريکا در اعتراض به جنگ تظاهرات کردند...
در استان فارس زلزله آمد...
در اثر يک تصادف هشت نفر کشته شدند...
قيمت سکه در بازار تهران به خدا تومن رسيد...
تمام مسيرهاي شرق به غرب، شمال به جنوب و بالعکس از شدت ترافيک بسته است...
روز آرام، بي دغدغه و خوبي برايتان آرزو مي کنيم!!"

"The mills of God grind slowly, yet they grind exceeding small."

طعم تصنيف در متن ادراک يک کوچه

گفتم باشه کاري نداره. فراموش کردن که زحمت نداره. براي به ياد آوردن خوب چرا... بايد زحمت کشيد، مثل سر امتحان. ولي فراموش کردن... دکمه delete رو ميزني و خلاص! خب اينهمه بقيه فراموش مي کنن، يه بارم ما فراموش کنيم. اصلاً فرض مي کنيم نيستيم، خوبه؟ ولي آخه يکي نيست بگه آدم که از حرف راست نميرنجه... بايد به به چه چه کنم؟ بايد بگم آره هرچي تو مي گي راسته؟ تو ته دلت هم ميدوني که حق با منه. اصلاً از همين ناراحت شدي. فکر کردي اگه من نگم چيزي عوض ميشه؟ اونايي که گفتي هم من که از اول ميدونستم قربون شکل ماهت. (اه اين چايي چرا سرد شد!) مگه کور بودم که اون پيغاماي روي ديوار رو نبينم، يا بيسواد بودم که نفهمم. حالا هم که چيزي نشده! تو گفتي فراموش کن من هم فراموش کردم. الانم که دارم با اين زحمت موبايلت رو ميگيرم براي همينه... ميخوام بهت بگم که خيالت راحت باشه. من فراموش کردم.
- بــــــــــوق. (تا گوشي رو برداره ميگم...)
- ببين خواستم بگم...
- مشترک مورد نظر در دسترس نميباشد...No response to paging!
*****
چيه؟ داستان مينيماليستي نديدين تا حالا؟! چرا اينجوري نيگام مي کنين؟ امروز خلقم خوش نيست ها!

كه محب صادق آنست…

… يه پك به سيگارش زد. دودش رو كه بيرون داد زل زد به من “حالا كجاشو ميخواي بدوني؟ از اولش كه بگم مثنوي هفتاد تومن (هفتاد من كاغذ) ميشه. فقط همينو بگم كه يه روز بهش گفتم ببين من سوكس (سوسك) كه نيستم، آدمم. ديگه نميتونم، جونشو ندارم. دلم باهام نيست. وضم خوب بود ها! فكر نكني واسه پول بود. بستگي داشت. يكي رو رد ميكردم تركيه، سه ميليون اينور سه ميليون اونور. سياسي بخصوص محكوميت دار آخرش بود. تا 10-15 تا اينور و اونور جا داشت. پول اينور مال تقي بود. مشتريا رو جور ميكرد. زياد ميگرفت؟ نه بابا آخه كاراي ديگه هم ميكرد. اونقدر دوست و آشنا داشت كه… اگه يكي گير ميفتاد سه سوت درش مياورد. اگه مشتري به يكي نالو (نارو) ميزد و بلا ملا سرش مياورد تا آخر پاي ضررش واميساد. من هم وضم بد نبود. سر يه سال هم خونه داشتم هم ماشين. شيش ماه بعد هم كه ننه هه پاپي شد، رفتيم خواستگاري يكي از دختراي فاميل. خوب گاهي گير ميفتاديم. اينم خرج خودشو داشت ديگه. ميشد سه ماه بيكار بگردي بعد يهو سه چاهارتا مشتري توپ… اي ديگه… آهان اينو ميخواستم بگم. جريان اون دفه بود كه رفتم پاكستان. يه ننه، بابا بودن با دخترشون، يه دختر 20-21 ساله با يه باباي ديگه كه سياسي بود گمونم. اصل كاري دختره بود. باباهه داشت داستان رو پشت وانت واسه اون يكي ميگفت. من معمولاً به حرف مشتريا گوش نميدادم. ارتباطم در حد سلام عليك و حرفاي ضرولي (ضروري) و اينا بود. تو شهر كه اصلاً. سرمو ميكردم اونور. اين حرف تقي بود. حالا ميفهمم چرا. باباهه داشت ميگفت كه دخترش زن يه بابايي بوده كه تو سنگاپور صادرات وادرات (واردات) ميكرده. دختره اومده بود ايران ديدن ننه باباش كه پسره ورشيكست ميشه اونور و طلبكاراي ايراني ميرن شكايت. ظاهراً دختره هم تو شركت سهم داشته. يكي ميفهمه و خلاصه دخترو ممنوع الخروج ميكنن. هيچي يه شيش ماه ميگذره و جريان حل كه نميشه هيچ، پسره هم سخت مريض ميشه. دختره هم الا و للا كه شوهرمه و من وظيفه دارم و اينا و... خلاصه را ميفته. از يه طريقي تقي رو پيدا ميكنه و زن و مرده هم مجبور ميشن واسه تنها نموندن دختر عازم شن. اينجاي داستان همسفره كه عاقله مردي بود از باباهه پرسيد حالا پس دومادت حتماً خيلي خوش تيپ بوده. اينجا مادره كه تا حالا حرف نزده بود و معلوم بود دل خوشي از دومادش نداره پريد وسط و با لهجه غليظ اصفهاني گفت نه، چه بر ورويي. دراز عين غاز قِلَنگ! كه همه زدن زير خنده… ما هم خوب آدميم، خندمون گرفت. سرمونو انداختيم پايين. تا سرمونو آورديم بالا… يه جفت چشم آهوي سياه ديديم كه نگامون ميكرد. ديگه يادم نمياد تو اون سفر چي شد. همه رو رسوندم پاكستان كه سوار كشتي بشن. فقط بيچاره شدم. ديگه مسافرا واسم مشتري نبودن. تو چش هركدوم يه بره آهوي گم شده ميديدم. ميدوني واسم مهم شده بودن. تو كار ما اين سمه! مني كه جواب سلام نميدادم، حالا باهاشون ميرفتم تو استانبول گردش! واسشون از معازه ها تخفيف مي گرفتم. مي رفتم اداره پليس دنبال كاراشون.در عوض التماسشون مي كردم كه داستان زندگيشونو بگن، بلكه يه نشوني از دختره پيدا كنم. اول فقط دنبال پيدا كردن دختره بودم ولي كم كم معتاد شنيدن قصه هاشون شدم. اين قصه گفتن و شنفتنن (شنيدن) منو زمين گير كرد. هرچي بيشتر ميشنفتم ميديدم اه اه اه اينام آدمن به ابورفضل (ابوالفضل)! چه دلايي كه شيكسته شده تا اينا به اينجا برسن. پول دلالي ما رو از چه راههايي كه در نميارن! اين آخريا پول يا نمي گرفتم يا به حد نيازم… يه روز رفتم پيش تقي.. به ارواح خاك بابام… گفتم تقي تو آدم نيستي. چشاش شده بود چارتا… گفتم ولي من آدمم، عين تو سوكس نيستم. ديگه نميتونم كار كنم. بيا اينم طلبت. گفتم و زدم بيرون. زنمو طلاق دادم، خونه و ماشين رو به اسمش كردم، اومدم اينجا. يه جايي كه نشناسنم، يه جايي كه دلم خوش باشه شايد دوباره دختره رو ببينم، شايد بتونم ازش بپرسم واسه چي ول كرد اومد پيش شوهر غازقلنگش… يه لقمه نونم اي بالاخره در مياد… ولي شما اين داستانو ننويس… همين قصه ها منو آواره كرد…“
بلندگو، فرود هواپيماي بعدي رو اعلام كرد. تندي سيگارش رو خاموش كرد و مقوايي كه روش نوشته بود Taxi برداشت و رفت دم در بلكه بتونه يه مسافر تور بزنه…

آرش-اسفند 1381

Hush, little baby, don't say a word

اينها رو داشتم امروز مينوشتم. فکر کردم چندبار وقتي شماها گذاشتين رفتين دلم رو خوش کردم به نامه هاتون...
Hush, little baby, don't say a word
Mama's gonna buy you a mockin'bird
وقتي ديگه نامه ننوشتين چندبار گفتم اشکال نداره، دوستاي مشترک قديمي هستن هنوز. دوستان دوستان من دوستان من هستند. با هم يادتون ميفتيم...
If that mockin'bird don't sing
Mama's gonna buy you a diamond ring
وقتي دوستاي مشترک هم گذاشتن رفتن، با خودم گفتم اين فيلمو با هم ديده بوديم، منو ياد اونا ميندازه...
If that diamond ring turns brass,
Mama's gonna buy you a looking glass
وقتي فيلمها خراب شد گفتم اشکال نداره، خونه شون تو اين کوچه بود....
If that looking glass gets broke
Mama's gonna buy you a billy goat
وقتي ديگه از اونجا رد نشدم گفتم، آها يه بار با هم تو اين رستوران غذا خورده بوديم...
If that billy goat don't pull,
Mama's gonna buy you a cart and mule
وقتي اون رستوران رو بستن گفتم خوب اين هوا رو که استنشاق مي کردن...
If that cart and mule turn over
Mama's gonna buy you a dog named Rover
هوا آلوده شده. ولي بازم اشکال نداره، يادم مياد با اين آقاهه سلام عليک داشتين. دوستان دوستان دوستان .... من دوستان من هستند...
If that dog named Rover fall down,
Then you'll be the sweetest little baby in town
*****
رامتين! بابا چي شد! پول من آماده است ها! مگه قرار نبود کانادا رو بخريم...

متاوبلاگ

خانه ام ابريست:
"نيمكت سنگي آنجا بود. هوا بوي نم ميداد. آسمان از مسير خط پرنده ها پر بود...
رفتم كنار آن نيمكت سنگي . صداي عجيب پرنده در ميان درخت ها گم بود.
نشستم. فكر مي كردم كه اين پرنده كوچك ، با اين صداي عجيب تا كي خواهد خواند... چشمانم را بستم و به آهنگ دلنشين صدايش گوش سپردم...
يك صداي ممتد ... پاياني كوتاه... چند ثانيه سكوت... و دوباره...

چند بار اين آهنگ را زمزمه مي كني كوچك ناپيدا؟
چند بار مي خواني تا كسي جوابت دهد؟
چند بار مي خواني تا يكبار، پرنده اي ديگر آينه آهنگ تو شود؟
چند بار سكوت مي كني تا يكبار، ترنم آشنايي همراه تو شود؟

خسته نمي شوي؟ از اينكه صدايت در ابر آسمان گم مي شود غمگين نمي شوي؟
اگر جوابت را ندهد باز هم همين گونه مي خواني؟
دلت نمي شكند؟
چشمانت نمي بارد؟
كوچك ناپيدا!... تو اين همه را از كجا مي داني؟

ــ يك صداي ممتد... پاياني كوتاه... چند ثانيه سكوت...
ــ يك صداي ممتد... پاياني كوتاه... چند ثانيه سكوت...

دو صداي ممتد... پاياني كوتاه ... و سكوت!"
*****
خوب ديگه فکر کنم همين يکي بسه! .....اين سرگرمي کامپيوتري-رياضي رو هم ببينين که گرچه حقه ساده اي داره، قبلش يه پنج دقيقه آدم رو سر کار ميذاره.

کلاهم را من برميدارم!

امروز يه داستان کوتاه نوشته بودم. ولي حيفم اومد از سهيم شدن با شما در لذت اين کشفي که کردم صرفنظر کنم.
شما رو نميدونم ولي ادبيات داستاني ايران اغلب- جز چند مورد- منو نااميد کرد. ما اسمهاي بزرگي داريم و نويسنده هايي که در اديب بودنشون هيچ شکي نيست ولي اغلب اونقدر به فکر فرم هستند يا اونقدر پيام دادن و حرف زدن براشون مهمه که نميخوان يا نميتونن يه داستان سرراست تعريف کنن. شبيه سينمامون... بنده ضمن اداي احترام به تمام اديبان اين ملک بايد بگم کمتر کتاب داستان ايراني ديدم که هم داستانگوي خوبي باشه و هم مطلب داشته باشه. ادعا نميکنم که همه رو خوندم يا حتي از همه سر در ميارم، ولي اگه فکر کنم 100 تا نمونه خارجي پيدا ميکنم که کتاب باليني ام شدن و مدتها باهاشون دمخور بودم و حال کردم ولي نوبت ايرانيها که ميشه فقط سووشون دانشور، چند تا از داستانهاي کوتاه آل احمد، و با اغماض شازده احتجاب به ذهنم مياد. از اون طرف داستان گوي خوبي که اسمش يادم نيست در ورطه داستان بازاري و خاله زنکي مثل بامداد خمار ميفته. نتيجه اش اين ميشه که فروش بازار داستان ما ميفته دست همين نويسنده هاي بازاري و خاله زنک نويس. حالا تا اين جا اگه با من موافق باشين فبها. اگه نيستين هم بقيه مطلب رو بخونين چون الزاماً نيازي به اين مقدمه نداره!
ميخوام بگم در هر حال اينجا کتابي هست که هم داستانش رو درست تعريف کرده، هم فضاسازيش درسته، هم کلي حرف براي گفتن داره و هم حتي يه کلمه زايد يا يه اتفاق مصنوعي "منظور دار" نداره. "چراغها را من خاموش مي کنم" (زويا پيرزاد، نشر مرکز) داستان شيرين و خوندنيي که ... اصلاً به من چه خودتون بخونيدش! فقط چند فراز کوتاه لذت بخش:
"نامه به دستم نشستم روي تخت و از پنجره به درخت کُنار نگاه کردم. حس کردم در جايي که هيچ انتظار نداشتم ناگهان آينه اي جلويم گذاشته اند. و من توي اين آينه دارم به خودم نگاه ميکنم و خود توي آينه هيچ شبيه خودي که فکر مي کردم نيست. نامه را تا کردم (...) از پشت اشک به زحمت ساعت را ديدم که از نه گذشته بود. چقدر دلم مي خواست نه تنها خانم نوراللهي که هيچ کس را نبينم. چقدر دلم مي خواست هنوز بچه بودم و دست مي انداختم گردن پدرم و دل سير گريه مي کردم."
"دنبال اميل که دنبال مادرش تقريباً دويد تقريباً دويدم."
"کتاب را بستم. اتاق خيلي هم خنک نبود ولي سردم شد. دوباره کتاب را باز کردم و جمله را خواندم. انگشت کشيدم روي نوشته. فکر کردم چه خط نرمي. يکدست و يک اندازه و مورب. خط ارمني خودم صاف بود. حرفها را تک تک مي نوشتم و o هايم شبيه مستطيلهاي کوچک بودند. خط اميل انحناهاي هم اندازه داشت و به هم پيوسته بود و ----- نرم."
از علت اصلي خريدن کتاب(!) تشکر ميکنم!
*****
يه نکته جالب. وقتي داشتم اسم کتاب رو تو گوگل جستجو مي کردم، متوجه شدم تقريباً تمام منابع يافت شده وبلاگ هستن! واقعاً بايد گفت وبلاگ در اطلاع رساني اينترنتي فارسي نقش عظيمي داشته.

من و شوراي شهر!

خواننده هاي ما الان دارن پيش خودشون مي گن چرا اينا از جريانات روز غافلن؟ دنيا رو آب ببره اينا رو خواب مي بره. براي اينکه ثابت کنيم از قافله غافل نبوده، بلکه جلو هم باشيم اول اين رو ببينيد:



روز جهاني عشق منو ياد روز جهاني کودک و تلويزيون ميندازه. اگه فکر کردين اين کارت والنتينيه که يکي واسه دوست دخترش فرستاده اشتباه کردين. اين يه جور تبليغ سوپر پست مدرنه! ملاحظه بفرماييد:





خواننده هاي قديميتر ما ميپرسن پس متاوبلاگ اين پنجشنبه چي شد؟ خدا وکيلي کدوم وبلاگ فارسي مطلبي به بانمکي اين داشت که من نقل کنم؟

صبح: دو دوز الويس پريسلي. محققين Susan when she tried، Shake a hand، Last farewell و Fairy tale رو توصيه کرده اند. البته اگه اينها در دسترس نبود ميتونيد از مشابهشون استفاده کنين ولي مواردي از حساسيت شديد به Heart break Hotel از ماسدونياي شرقي گزارش شده.
نيمروز: سهراب سپهري يا فروغ يه دوز. مواظب باشين over نشين. سهراب
12% ميزان بهبوديش تو مطالعات قبلي بهتر بوده. شاملو هنوز در مراحل آزمايشيه.
ظهر: دو دوز داخل وريدي کانون پاچلبل با يه کوارتت از موتزارت. در يه مورد مصرف تنهاي کوارتت موتزارت باعث مرگ آني شده.
بعد از ظهر: آملي پولن يا آبي کيشلوفسکي. مصرف توام اينها خطري نداره. اگه هيچ کدوم در دسترس نبود مي تونين از زندگي دوگانه ورونيک، شب امريکايي يا پلهاي مديسون کانتي استفاده کنين ولي مواظب صحنه خداحافظي دومي باشين. در مورد فيلمهاي ديگه شواهد کافي وجود نداره. کازابلانکا بدليل عوارض قلبي از بازار خارج شده.
شب: پائولاي ايزابل آلنده. در مدارک قديمي اين کتابها هم ذکر شده اند: ابلوموف، سووشون، بازمانده روز، هرچيزي از مارکز و امريکايي آرام.
قبل از خواب: تکرار داروي ظهر.
يه نکته عملي: فراغتي و کتابي و گوشه چمني...
والسلام

به فرشيد قول داده بودم داستان شب چهارم رو بذارم يه مدتي اولين مطلب بمونه. نشد. از فرشيد و علاقمندان پروپاقرص مطالبش عذر ميخوام.
*****
خوب اين يه واقعيته. حتي هر بچه کوچولوي شش ماهه هم مجبوره اين واقعيت رو درک کنه، چه برسه به يه نفر که ماشا الله... اون واقعيت اينه: "شکست يه پديده واقعيه. براي همه پيش مياد، اشکال مختلف داره، از پيش خبر نميکنه، به لياقت، توانايي، چه ميدونم به هيچ چيز طرف نگاه نميکنه و به احساسات و جووني کسي هم رحم نميکنه. اگه نميخواي خودکشي کني بايد قبولش کني."
فقط يه سوال از خداي محترم دارم: چرا همش با هم تو يه روز!!؟؟ راست گفته بود اوني که مي گفت خدا درام تخت دوست نداره.
تا کتري نسوخته برم از رو اجاق برش دارم. ديگه تحمل اين يکي رو ندارم...
*****
"بهتر آنست که بر خيزم،
رنگ را بردارم،
روي تنهايي خود نقشه مرغي بکشم..."