هوس قمار ديگر

داشتم با راديو ور ميرفتم که پيداش شد. با يه خودکار مشکي زد پشت پنجره و چيزي گفت که نفهميدم. اشاره کردم بياد تو. اومد و نشست کنارم. "مزاحم نيستم؟" نبود. "کمکم مي کني يه نامه بنويسم؟ واسه ...؟" گفتم "باشه ولي من تو اين چيزا سر رشته ندارم." گفت "اشکالي نداره. تو فقط کمک کن." بعد مکثي کرد و پرسيد "انزجار رو با چي مي نويسن؟" گفتم. کمي نوشت و باز پرسيد "عق با عينه ديگه؟" گفتم "آره. ولي مگه اين نامه عاشقانه نيست؟" گفت "مگه آدم نمي تونه از معشوقش متنفر باشه؟" چشماش برق ميزد "واقعاً ازش عقم ميگيره." بعد سرخ شد و من من کنان ادامه داد "مي دونم تو دلت چي مي گي. باورت نميشه يه دختر 20 ساله اهل کتاب و موسيقي اينقدر ديکته اش بد باشه..." يه نگاه به راديوي توي دستم کرد. "مزاحمت شدم. من ديگه بايد برم." و رفت...
*****
"سلام!" سرم رو از روي کتاب بلند کردم:"سلام". پرسيد: "کمکم مي کني؟" خودکارش آبي بود. اين يعني دوباره با معشوق سر لطف اومده بود. "البته اگه زحمتي نيست." مثل هميشه نبود. کنار گذاشتن کتاب زياد سخت نبود. تمامش رو ديگه حفظ بودم. اولين سوالش گيجم کرد "فاضلاب با ضاده ديگه؟" بعد که حيرتم رو ديد گفت "نه بابا. دارم شرح ميدم که خيابون روبرو رو براي چي کندن." پنج دقيقه بعد پرسيد "آب خنک دارين؟" گفتم ميارم. گفت "نه خودم..." هميشه دلش مي خواست همه کارها رو خودش بکنه. وقتي رفت بيرون چشمم به نامه افتاد. نوشته بود "خنک آن قماربازي که بباخت هرچه بودش..." کنجکاو شدم بدونم اينو براي چي نوشته. تا خواستم دقيقتر بخونم صداي پاش بلند شد. خودم رو عقب کشيدم. اومد تو و يه چشمک بهم زد و گفت "اشکال نداره. من هم جاي تو بودم دلم مي خواست بخونمش." خداي من! چطور از پشت ديوار هم ميديد؟
*****
هميشه همينطور بود. مي آمد، چند دقيقه مي نشست، اشکالات ديکته اي ميپرسيد و بعد غيبش ميزد. روز معلم برداشت يه گل رز از باغچه چيد و روش يه کارت چسبوند که نوشته بود "به مولم عزيزم!" زيرش اضافه کرده بود "معلم رو عمداً غلط نوشتم. ايهام دارد!" وقتي يادداشت رو برداشتم، يه خار تو دستم فرو رفت. واقعاً مطمئن نبودم ديکته اش بده...
*****
اونروز خودکار و کاغذ دستش نبود. عصباني بود. گفت "ديگه نمي نويسم. خسته شدم. مي خوام يه کم تو واقعيت زندگي کنم. تا کي عمرم رو بگذارم سر نامه هايي که معلوم نيست سر از کدوم سطل خاکروبه در ميارن؟ تازه همش مزاحم تو هم هستم." گفتم اينطور نيست. ولي به نظر ميومد گوش نميده. ميدونستم دليل واقعيش اين آخري نيست. داشت تعارف مي کرد. چايي براش ريختم. بدون توجه مثل کسي که داره وظيفه اي رو انجام ميده سر کشيد و رفت.
*****
سه روز بود نديده بودمش. دلم تنگ شده بود و يه کم نگران. تا نصف شب نشستم فيلم ديدم. هر وقت دلم مي گرفت اين کار رو مي کردم. صبح با صداي ضربه اي که به پنجره خورد از خواب پريدم. بين خواب و بيداري فکر کردم اين چه پرنده مهاجري ميتونه باشه که راهش رو گم کرده. سرم رو برگردوندم طرف پنجره و تو هاله اي از رويا ديدمش که يه ورق کاغذ سفيد و يه خودکار آبي رو تو هوا تکون ميده و لبخند شيريني تموم صورتش رو پر کرده. از رو لباش خوندم که مي گفت "کمکم مي کني يه نامه بنويسم؟"

آخرين اخبار اپيدمي سارس در گپ ويژه SARS

رواق منظر چشم من آشيانه توست
کرم نما و فرود آ که خانه خانه توست.

اگه گمان کردين اين جريان به معني تسليم در مقابل حرف و نقلها و کوتاه آمدن در برابر گروه فشار (!) است اشتباه کردين. از همون اول که نوشتن در مورد سارس رو شروع کردم به اين فکر بودم که مطالب خبري مربوط به اپيدمي با لحن و محتواي گپ که اساساً خودموني و دوستانه است، تضاد داره. براي همين تصميم گرفتم در نبود وبلاگ ديگه اي که به طور تخصصي به سارس بپردازه، حساب گپ دوستانه خودمون رو از SARS جدا کنم.
اينطور بود که گپ ويژه SARS متولد شد.
شما پيگير مطالب هرکدوم که باشيد ميتونيد به اون يکي هم سر بزنيد. من هربار که گپ ويژه سارس مطلب جديدي داشته باشه بهتون خبر ميدم و لينک اون هم به درشتي و به رنگ قرمز تو منوي دست راست هست. توي اون سايت هم ميتونيد با کليک روي لوگوي گپ به اينجا برگرديد.
خوب، من کار خودم رو کردم. حالا نوبت شماست که نظرتون رو توي کامنتهاي همينجا يا گپ ويژه SARS بگذاريد.

SARS به هند رسيد.

تو هم دلت گرفته، نه؟
حتماً خيلي دلت پره، نه؟
هي هق هق مي زني، هي گريه مي کني.
فکر کردي من نمي بينم؟
يه دو دقيقه ساکت مي موني بعد هاي هاي مي زني زير گريه.
سه روزه کارت شده همين.
يادتونه آخرين بار کي تو تهران بارون اينجوري اومد؟
*****
دلتون رو بسوزونم؟ چنارهاي خيابون ولي عصر توي بارون.
خود خيابون خيس، تاريک از ابر...
دو نفر که زير بارون دارن ميدوند به آدم تنه مي زنن و مي خندن...
عطر ياس، زير بارون، تو خيابون ولنجک.
بازم مي خواين؟ "بوي خاک عطر باران خورده در کهسار.."
دلتون سوخت؟

بالاخره سايت دوستداران وزير اطلاعات عراق که به علت شلوغي سرورشان از کار افتاده بود، مجدداً راه افتاد. آدم بامزه اي بود، نه؟
اينهم ورق بازي با عکس سران بعث عراق. تازه براي فروش هم هست!


*****
رامتين يه شعر تو کامنتها نوشته که داشتم پنج دقيقه مي خنديدم:
"تغاري بشکند سارسي بيايد
جهان گردد به کام گپ نويسان"!!
اصلاً اينجوري نيست! باور کنيد اونقدر دلم واسه گپ خودمون تنگ شده. ولي چه کنم! احساس وظيفه (!!) است ديگه (جاي برره ايها خالي که عق بزنند.) تازه چه فايده که بعضيها قهر کردند و ديگه پاشون رو اينجا نميذارند...

SARS

سارس در ايران: روابط عمومي وزارت بهداشت توصيه کرده است که از سفر به جنوب شرقي آسيا خودداري شود. همچنين خبر از توزيع بروشور آموزشي کرده اند. اولين بيمار مشکوک به سارس ايراني هم فاقد نشانه هاي کافي براي بيماري اعلام شد (ايسنا نوشته فاقد علايم باليني و اپيدميولوژيک... يکي لطف کنه به من بگه "علايم اپيدميولوژيک" چيه!). دکتر گويا، رئيس مرکز مديريت بيماريها گفته اند افراد مشکوک به بيماري به بيمارستانهاي امام، لباف و لقمان مراجعه کنند. ايشان در مورد بيماران شهرستاني راهنمايي نکرده اند. ضمناً در همين گزارش ايسنا آمده است که بخش "ايزوله" در اورژانس و مجاور ساير بيماران است. اصل خبر را اينجا بخوانيد. توصيه؟ دست به دعا برداريد که SARS اينطرف نيايد!
اخبار خوب: بعد از اينکه دو گروه در کانادا و امريکا ژن کورونا ويروس باعث SARS را کشف کردند (ترجمه Map کردن ژنوم چيه؟؟)، WHO اميدوار است تستهاي بررسي بيماري به زودي قابل عرضه شوند.
ادامه خبرها: همه گيري بيماري در تورنتو خيلي از ديدگاه اپيدميولوژيک جالب است. گفته مي شود تعداد زيادي از افراد يک فرقه مذهبي به دليل شرکت در مراسم مشترک مبتلا شده اند و برخي مسئولين بهداشتي کانادا را مقصر مي دانند.
آخرين آمار: 3235 مبتلا، 154 مرگ. يک خبر با نمک هم استفاده يک دزد از ماسک SARS براي دزدي بانک است.
حرفه ايها:ظاهراً معماي super spreaders (افرادي که قدرت آلوده کنندگي بسيار زيادي دارند.) حل شده است.
خيلي حرفه ايها!: primer هاي PCR مورد استفاده در تستهاي سارس را که WHO پيدا کرده اينجا ببينيد.
از همه خوانندگان به خاطر اين سطر آخر پوزش مي طلبم!

اين فلش بامزه تبليغاتي رو از هوندا ببينيد (با تشکر از ژاله).
اين هم يه وبلاگ که در مورد قرقيزستان مي نويسه.

چهار نکته

1- ... دوستان از راست مي رنجد نگارم چون کنم?
2- ... پادشاهي کامران بود از گدايي عار داشت.
3- از دوست به يادگار دردي دارم
کاين درد به صد هزار درمان ندهم.
4- مانده تا برف زمين آب شود،
مانده تا بسته شود اينهمه نيلوفر وارونه چتر...