۱۳۸۲ دی ۱۷, چهارشنبه

مثل يه رگه گرما بود. مثل اميد بود. شايد اتفاقي از اين بي اهميتتر نمي شد بيفته. شايد كلش يه تصادف يك در ميليون خيلي ساده بود. فقط وقتي اونروز صبح ساعت 6 و ربع كه هنوز هوا نيمه تاريك بود، سر كوچه از يه باروني كه توش رو نمي ديدم صداي گرم مردونه اي كه قطعاً نا آشنا بود گفت "صبح شما بخير" حس كردم بدم نمياد چند سال ديگه زندگي كنم.
سولژنيتسين (بخش سرطان) مي گه (نقل به مضمون) "اونجا نوشته بود يك مرد خبيث توي چشمهاي ميمون [در باغ وحش موسكوي زمان خروشچف] توتون ريخت و باعث مرگش شد. فقط همين. بدون هيچ صفت اضافه اي. ننوشته بود كه آن مرد دشمن خلق بود يا از عوامل استكبار. فقط نوشته بود يك مرد خبيث." اون مرد هم فقط گفت "صبح شما بخير". بدون يه حرف كم و زياد.
*****
بعضيهاتون گله كردين كه زلزله ديگه بسه. باشه. زندگي ادامه دارد... فقط يادم نمي ره كه تو مصاحبه هايي كه تو بيمارستانهاي تهران كرديم يكي از آسيب ديده ها به بچه ها گفته بود مادري رو بعد از پنج روز از زير خاك در آوردن كه بچه اش تمام مدت تو بغلش آروم آروم جون داده بود و اون هيچ كاري نتونسته بود بكنه. دختر ديگه اي بود كه گفت تنها كسي كه تو ساعتهاي اول به دادش رسيده و از زير آوار نجاتش داده پسر همسايه بوده ...
زلزله بسه؟ باشه فقط يكي از استادا كه از بم اومد داشت مي گفت با تمام وجودم لمس كردم كه "جهان سومي بودن" يعني چي.
بسه؟ امروز يكي مي گفت كه اگه چاه هست چشم هم هست...
اگه هنوز تصميم دارين اينجا بمونين لااقل اين رو ببينين.

۱۳۸۲ دی ۱۴, یکشنبه

اگر تهران بلرزد...

۱۳۸۲ دی ۸, دوشنبه

گپ ويژه SARS به روز شد.

۱۳۸۲ دی ۷, یکشنبه

قرار وبلاگي كمك به آسيب ديدگان زلزله بم.
*****
در مورد تهديد فرشيد به ننوشتن: يك مقام آگاه از اظهار نظر خودداري كرد! نتيجه: شب دراز است و قلندر بيدار!

۱۳۸۲ دی ۶, شنبه

اينجا بغل گوشم نشسته. ول كن نيست. هر چي حواسم رو به چيزاي ديگه ميدم، باز صداش مياد. مي گه خجالت نمي كشي؟ ميگم چرا؟ زل مي زنه تو چشام ميپرسه: يعني زلزله بم به اندازه كريسمس مهم نيست؟ ميگم چرا خيلي هم مهمتره. مي پرسه: پس چرا لالموني گرفتي؟ نكنه مي خواي وبلاگت از شيكي در نياد. ول نمي كنه. هر چي براش توضيح بدم منطق قبول نمي كنه. ازم مي پرسه مي خواي يه عكس خوشگل قديمي از ارگ بم قبل از خراب شدن بدم بگذاري تو وبلاگت؟ اينطوري به كلاسش هم بر نمي خوره. تو دلم مي گم هر چي ارگ بم و وبلاگه فداي يه تار موي آدمايي كه زير آوار موندن. انگار فكرم رو هم مي خونه. ميگه: خوبه، خوبه. نمي خواد براي من سانتي مانتال بشي. همين وردار دو كلمه بنويس كه مردم بدونن از دنيا غافل هم نيستي. مي گم من كه وبلاگ خبري ندارم. بردارم بنويسم چي؟ مثلاً از صداي آمبولانسهايي بگم كه تو تمام تهران مي شه شنيد؟ يا از اورژانس همين بيمارستان كه غلغله است؟ يا عزاداري راه بندازم؟
*****
رفته. حالا خيالم راحت شده. از اول نمي خواستم اينها رو بنويسم. مي خواستم بپرسم الان كسي هست كه اين رو بخونه و عزيزي رو تو زلزله از دست داده باشه؟ نه مي خواستم بپرسم كسي هست كه عزيزي رو از دست نداده باشه؟ فكر كنم درستش همينه...

۱۳۸۲ دی ۴, پنجشنبه



"بر ما فرزندي زاده شده. به ما پسري عطا شده (1)... امروز در سرزمين داوود منجي شما چشم به جهان گشود.(2) و كلمه انسان شد و بين ما زندگي كرد
(3) ...خداوند چندان جهان را دوست داشت كه تنها پسرش را به آن بخشيد، تا هر كه به خدا اعتقاد دارد هلاك نشود و زندگي جاودان بيابد...(4)" "و سلام بر من روزي كه زاده شدم و روزي كه بميرم و روزي كه زنده برانگيخته شوم."(5)

كريسمس مبارك! (6)

(1)-اشعيا9:6 (2)-لوقا2:11 (3)-يوحنا1:14 (4)-يوحنا3:16 (5)-سوره مريم آيه 33 (6)-گپ!!

*****
گپ ويژه SARS به روز شد. البته لازم نيست بترسيد! فقط لينك يك مقاله است!

۱۳۸۲ دی ۱, دوشنبه

تو

يه عكس روبرومه. مال 8-9 سال پيش. خيلي از بچه ها هستن. كسايي كه دوستشون دارم. كسايي كه كلي با هم خاطره داريم. همه يه شكل ديگه بوديم. قيافه ها عوض شده اند. در مورد اكثرشون نميشه حتي اسم جايي رو كه الان هستند به خاطر آورد. اونجا توي رديف اول تو نشسته اي. درست وسط عكس. يه پات رو روي اون يكي انداختي. از اين موضوع زياد مطمئن نيستم. چون يه صندلي اونجاست. ولي از لبخندي كه تمام صورتت رو پر كرده مطمئنم. گردنت رو يه كم كج گرفتي و رو به دوربين داري لبخند ميزني. از اون لبخنداست. هنوز بعد از 9 سال گرمم مي كنه. هنوز بعد از 9 سال شيرينيش رو حس مي كنم . اين عكس رو هيچ كس جز من نداره. چون من وقت نكردم براي بقيه چاپش كنم. اصلاً شايد خودت هم اين عكس رو نديده باشي. ولي الان عكس روبرومه. مال 8-9 سال پيش. از لبخندي كه تمام صورتت رو پر كرده مطمئنم. گردنت رو يه كم كج گرفتي و رو به دوربين داري لبخند ميزني. از اون لبخنداست...

۱۳۸۲ آذر ۲۳, یکشنبه

صدام حسين دستگير شد.
دموكراسي

يادش به خير. سال دوم راهنمايي يه مديري داشتيم (آقاي م) كه تعريف خوبي از دموكراسي داشت. يه بار اومد سر كلاس گفت "تو اين مدرسه هيچ چيزي اجباري نيست. هر كي با هر چيزي مخالف بود مي تونه بياد پرونده اش رو بگيره بره!" (البته مثال ايشون يه كم فرق داشت. احتمالاً رفقا اون فرق كوچيك يادشونه!)
حالا هم حكايت مسابقه برترين وبلاگهاست. راي دادن اجباري نيست ولي هركي به گپ راي نده ديگه اينطرفها نياد!! حالا اينكه ما چطوري اين موضوع رو مي فهميم بماند. براي راي دادن لطفاً تشريف ببريد اينجا ثبت نام كنيد. بعد به هر ويلاگي دلتون خواست راي بدين. براي مثال (!!) توي دو رشته "گروهي" و "زيباترين قالب" به گپ (gapp.blogspot.com) و تو رشته علمي-آموزشي به گپ ويژه سارس
(gapp-sars.blogspot.com) راي بدهيد. هر كسي مي تونه توي هر رشته به پنج وبلاگ راي بده. البته بهتره توي اون سه رشته اي كه ذكر كردم فقط به همونايي كه مي دونيد راي بديد كه دست زياد نشه!! اين بود انشاي من در مورد دموكراسي.
*****
راستي اين سفر آخر هيچ ربطي به اون 47 جاي باقيمانده نداشت. همين بغل، لب كارون... كا! ميدونين ثروتمندترين شهر دنيا كجاست؟

۱۳۸۲ آذر ۲۰, پنجشنبه

÷یامهای بازرگانی

ضمن تشکر از دوستان عزیز بخصوص آرتمیس. فعلاً تهران نیستم. شما ÷ای صندوقهای رای که این زیر بهش لینک دادم حاضر بشوید تا بعد.